[smuMonster] Mopfy
posted on 25 May 2011 21:52 by pipipitaedit @ 26 May 2011 01:08:04 by pipipita
edit @ 26 May 2011 01:08:04 by pipipita
[SF] Doppelganger
ที่นี่มีฉันอยู่เพียง...ลำพัง
ปัญหามากมายถาโถมเข้ามา
ทำยังไงดี...
ในใจฉันถามตัวเอง
ไม่ไหวแล้ว เหนื่อยจังเลย
นี่...ใครก็ได้
...ช่วยฉันทีสิ
ได้สิ...ฉันจะช่วย
ที่นี่...อีกแล้ว
ฉันมักเข้ามาในสถานที่นี่เสมอ
ทุกครั้งที่ฉัน...หลับตาลง
ห้องว่างเปล่าสีเทาไร้ซึ่งสีสันใดๆมาเติมเต็ม...
ไร้กระทั่งบานประตู...
สิ่งที่โดดเด่นที่สุดภายในห้องคือ โต๊ะและเก้าอี้ที่ตั้งอยู่กลางห้อง
บนโต๊ะจะมีถ้วยน้ำชาสองถ้วยและถาดสีเงินที่...
ว่างเปล่า
เมื่อไปถึงฉันจะนั่งลงบนเก้าอี้เฝ้ารอว่าจะมีผู้ใดเข้ามานั่งตรงข้ามกับตัวฉันหรือไม่
แล้วในวันนั้น
เธอก็มา...
เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ฉันรอ
ทั้งๆที่เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ แต่ทำไมกันนะ...
ถึงมีเพียงแค่เงาของเก้าอี้เท่านั้น...
ฉันจับจ้องใบหน้าของเธอ
ฉันได้แต่คิดในใจ
ทำไมกันนะ ทำไมกัน ทำไมเธอถึงเหมือนฉันล่ะ?
เธอยิ้มอย่างงดงาม...ให้ฉัน
งดงามในแบบที่ฉันไม่สามารถทำตามได้
ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
นัยน์ตานิ่งเฉยของเธอจ้องมาที่ฉัน
เธอยิ้มอีกครั้งก่อนเอ่ยถามฉันว่า
เป็นอะไรไป...
ราวกับบางสิ่งไหลมาจุกที่ลำคอของฉัน
เรื่องราวมากมายไหลพรั่งพรูออกมา
สิ่งที่อยากพูด ความกังวล ความสับสน ความเศร้า ความเหงา ความเกลียด
ที่ฉันไม่เคยให้ผู้ใดรับรู้...
เธอนั่งนิ่ง
รับฟังทุกเรื่องที่ฉันเล่า และปลอบประโลมฉัน
ประโยคสุดท้ายที่เธอมักพูดกับฉันเสมอ...
ให้ฉันช่วยเธอนะ
ฉันจะยิ้มรับก่อนตอบกับไปทุกครั้งว่า
ขอบคุณนะ ที่ช่วยรับฟัง
ฉันพบเธอบ่อยขึ้น...
บ่อยขึ้น...
บ่อยขึ้น...
จนถึง...วันนั้น
เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิมและยิ้มให้ฉัน
ฉันร้องไห้...
เรื่องราวมากมายทำให้ฉัน สับสน ท้อแท้ จนไม่สามารถหยัดยืนได้เหมือนทุกๆครั้ง
ทำไม! ทำไม! ทำไม!
ฉันทรุดตัวลงบนพื้น ได้แต่กรีดร้องและตัดพ้อต่อโชคชะตาของตัวเองอย่างสิ้นหวัง
ไม่ไหวแล้ว! ฉันทนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว!
ฉันกรีดร้องพร้อมน้ำตามากมายที่ทะลักออกมาอย่างไม่สามารถกักเก็บได้
ช่วยฉันที...
ราวกับคำพูดที่แสนสิ้นหวังของฉันไปสะกิดอะไรบางอย่าง
เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวเดิมที่นั่งประจำ ก้าวเดินอย่างแผ่วเบาเข้ามาหาฉัน
รอยยิ้มงดงามยังคงประดับบนใบหน้าของเธอเสมอ
มือเรียวของเธอทาบทับแก้มที่แสนเปียกชื้นของฉัน นัยน์ตานิ่งเฉยคู่นั้นจ้องมาที่ใบหน้าของฉัน
แล้วเธอก็เอ่ยประโยคเดิมที่พูดกับฉันทุกครั้ง...
ให้ฉันช่วยเธอนะ...
ฉันเอื้อมมือไปแตะมือเธอ น้ำตามากมายไหลออกมา
ช่วยฉันที! ขอร้องล่ะ! ช่วยฉันที!!!!!!!!
เธอยิ้มอีกครั้งหนึ่ง นัยน์ตาที่เคยนิ่งเฉยเริ่มเป็นประกาย
มือของเธอค่อยๆเลื่อนลงมาเรื่อยๆ
จนกระทั่งหยุดที่...
ลำคอของฉัน...
แล้วฉันก็...
หายใจ...
ไม่...
ออก...
.
.
.
ได้สิ...ฉันจะช่วยเธอ
FIN...
..............................................................
เข้ามาปัดกวาดบล็อกร้างนี่สักหน่อย(ฮา)กับฟิคเพ้อเรื่องแรกที่ตัดสินใจเขียนจนจบ...
พล๊อตนี้ ผุดขึ้นมาตอนประมาณตีสองแต่ได้มาเขียนในตอนเช้าแทน
ติชมตามสะดวกนะเจ้าค่ะ
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคนที่หลงเข้ามาอ่านนะเจ้าค่ะ //กราบกราน
edit @ 18 Jan 2011 12:32:29 by pipipita
edit @ 18 Jan 2011 19:00:11 by pipipita
edit @ 18 Jan 2011 19:00:34 by pipipita